het verleden is gebeurd

dag allemaal,

Weer een keertje een nieuwe post van mij, ik heb vandaag bij het nalezen van deze blog toch besloten om een aantal post's te verwijderen, die waren niet erg aardig tegen mensen en dat vond ik niet kunnen. Het is allemaal gebeurd en daar kunnen we niks aan veranderen, ik weet nu ook dat toen ik die post's schreef ik niet helemaal helder en bij de tijd was en was verblind door boosheid en teveel emoties en ik dacht toen niet rationeel na.
Ik weet ook dat ik behoorlijk moeilijk ben geweest tijdens mijn ziekte, en zelfs nu soms ook nog moeilijk, ik heb nog steeds moeite soms om dingen te relationeren, en dat is niet goed praten of een vrijbrief om mensen te kwetsen, dat weet ik, en daarom ga ik door met mijn CGT therapie in de hoop dat ik uiteindelijk de negatieve gedachten kan omzetten naar normale gedachten en niet meteen alles zwart in zie. Ik weet ook dat ik tijdens mijn depressie heel veel mensen pijn heb gedaan, ook de vrouw waar ik nog steeds van hou door een aantal dingen te zeggen tegen haar en ook dat was een van de oorzaken waarom ik een aantal post's heb verwijderd, die schilderden haar af als zijnde slecht vrouw en dat was inderdaad geschreven tijdens mijn irrationele,boze bui. Ik weet dat ik het niet terug kan draaien, ook niet door ze te verwijderen, maar ik kan wel hier en nu zeggen dat de vrouw van wie ik nog steeds hou, helemaal niet zo slecht is zoals ik haar beschrijf in die post's. Het was/is een hele lieve vrouw, die niet kon toezien hoe de man waar zij van hield helemaal naar de kloten ging en het was ook tegelijk een gevoel van machteloosheid van haar kant omdat zij me wel wilde helpen, maar me op dat moment niet kon bereiken en dan kan ik wel begrijpen dat ze het niet aan kan zien dat ik naar de klote ging. Als ik mijn rechterarm zou moeten geven om jet allemaal ongedaan te maken, zou ik het zo doen,ik heb in de laatste jaar van onze relatie haar zo vaak gekwetst met irrationele beschuldigingen, en beschuldigingen die totaal ongegrond waren en ook nog eens hartstikke stom waren, een relatie was voor haar heilig en ik wist dat ze niet met een ander ging, maar door de depressie en de paranoïa die ik toen had, heb ik me van alles in mijn hoofd gehaald en dan draafde ik weer eens door en maakte mezelf gek en op een gegeven moment, als je dat vaak genoeg tegen jezelf zegt, dan ga je het nog geloven ook, terwijl je toch diep van binnen weet dat het niet zo is, maar de negativiteit overheerst altijd en daardoor verlies je de realiteit uit het oog, als ik ook maar eerder naar haar had geluisterd en niet wegwuiven met "niks aan de hand" of "je begrijpt me niet" enz. Want als ik zo na denk begreep ze mij wel,maar omdat ik niks wilde aannemen voelde zij zich machteloos en daarom heeft ze het toen uitgemaakt, omdat zij er zelf ook aan onderdoor ging omdat de man waar ze van hield uit haar handen wegglipte en ik was op dat moment voor niemand onbereikbaar en vooral niet voor haar , omdat ik zo'n negatieve muurtje om me heen had opgebouwd, dat ik leefde in mijn eigen negatieve wereld, de hele wereld was tegen mij en vooral de vrouw van wie ik hield en nog steeds hou. En doordat ik mijn greep op de realiteit verloor, heb ik me echt als een hufter gedragen vooral tegen haar en juist daardoor heb ik haar van me weggeduwd waardoor ik nog meer in de put raakte, omdat zij haar gevoelens uitzette, zodat mijn opmerkingen haar niet meer konden kwetsen. Maar toch kwam het elke keer hard aan, wat ik allemaal bedacht en dan kan ik begrijpen dat ze op een gegeven moment er een punt achter zette. En dat heb ik haar altijd kwalijk genomen, dat ze van me af wou maar eigenlijk is het gewoon mijn eigen schuld geweest, ik heb het zelf veroorzaakt.

psychische stoornissen 4

daar ben ik weer, na een tijdje niks gepost te hebben.
Weet je wat het ergste is als je een psychische stoornis heb/heb gehad? Dat je pas achteraf eigenlijk ziet wat je met de mensen om je heen hebt gedaan ten tijde van je stoornis, je hebt de mensen die je dierbaar waren en waar je van houdt elke keer weggedrukt. En ik weet het uit eigen ervaring, ik heb mijn vriendin ook heel erg slecht behandeld en haar van bepaalde dingen beschuldigd, en achteraf zie ik pas wat voor impact het op haar heeft gehad, en dat is niet leuk geweest voor haar. Ik ben nu ondertussen al  5 weken uit de dagbehandeling en nog betrap ik mezelf op automatische verkeerde gedachtes en dat is verkeerd, ik heb het geluk gehad dat mijn (ex-)vriendin mij een tweede kans heeft gegeven, en ik doe mijn best om het allemaal goed te doen, maar je kan niet altijd iedereen tegelijk tevreden stellen en juist door het te proberen raak je soms nog verder in je depressie,want je hoort iets en omdat je die automatische gedachten hebt denk je gelijk dat iets wat je partner tegen je zegt ook persoonlijk tegen jouw gericht is terwijl dat helemaal niet zo is, maar dat is een van de gevolgen van een depressie, je bent overgevoelig en daarom denk je dat iedereen alles doet om je te pesten. Ik betrap me soms nog wel eens op zulke gedachten als mijn vriendin iets zegt wat helemaal niet verkeerd bedoeld is, maar dat ik het toch persoonlijk opvat, ik kan het ietsje beter relativeren tegenwoordig, maar het is niet makkelijk, maar dat komt ook omdat je het al jaren doet en je niet beter weet,het is niet zomaar anders denken, het is het omleggen van verkeerde gedachten, maar het begint wel bij jezelf,door juist anders te denken ga je ook anders gedragen en dat is beter voor jou en je partner.
Ik ben een van de gelukkigen die een tweede kans heeft gekregen, maar het gebeurt heel vaak dat een partner het niet meer aankan en de stekker eruit trekt, en dan niet omdat hij/zij een ander heeft maar omdat hij/zij het niet meer aan kan zien hoe de man/vrouw waar ze mee getrouwd/verloofd zijn, die ooit eens zo opgewekt was en pretoogjes had, nu ineens als een zandzak op de bank zit en nergens meer zin heeft en juist als dat gebeurt raak je soms nog verder in je depressie.
Dat is nou ook het nadeel van een depressie, je wilt het soms niet erkennen, want je associeert dat soort dingen met hoge pieten, managers, enz. En je bent maar een gewone arbeider dus heb jij daar geen last van denk je. En juist die mensen geven onbewust signalen af, en mijn vriendin had die signalen opgemerkt omdat zij het ook meegemaakt had vroeger, en ik erkende het niet, zei dat het niet waar was en dat het wel goed zou komen,maar uiteindelijk heeft ze gelijk gekregen en ik wou nu ook dat ik eerder hulp had gezocht. Want depressie en andere psychische stoornissen zijn niet zichtbaar, dus zijn we vaker geneigd om het niet op te merken, net zoals de mensen die bommen plaatsen,of een bloedbad aanrichten met een pistool, alle buren zeggen "had ik niet achter hem gezocht was altijd een aardige man" maar mensen dit zijn alleen maar maskers die een depressieve persoon opzet om het juist te verbergen. Maar kijk eens om je heen, naar de buurman die altijd alleen over straat loopt en die als je groet stevig doorloopt, of de buurman die je al een tijdje niet hebt gezien en bedenk dat ook zij last kunnen hebben van een psychische stoornis, het is niet zichtbaar maar is wel degelijk aanwezig vaak, dus maak even een praatje met die buurman en laat ze weten dat je het idee hebt dat er wat met ze aan de hand is en bedenk ook, het kan JOU ook overkomen

Boos zijn lost niks op

Ik ben in de laatste posts niet helemaal aardig geweest, waarbij mijn ex-vriendin afgeschilderd werd als een bitch, maar omdat eerlijk het langste duurt,moet ik zeggen dat het niet altijd ellende was tussen ons we hebben 2 hele mooie jaren gehad, alleen het laatste jaar was het niet zo geweldig, maar dat kwam ook door mijn depressie en als ik nu kijk naar het "signaleringsplan" die ik heb moeten opstellen bij het GGZ dan zie ik dat ik toen bijna in het rode gebied zat en daardoor dus niet alles helder meer zag en kon opvatten. En de dingen die Lucia toen deed uit goede bedoelingen, vatte ik bijna altijd verkeerd op en daardoor kwam er meer stress op de relatie te staan en daardoor werd zij ook steeds zieker, gedeeltelijk door stress van mij maar ook door andere factoren. We hebben ook wel goede tijden gehad, elke keer dat we naar het bos gingen, waren we gelukkig en we konden om dingen lachen en ik merkte op het laatst dat ook als het slecht ging ik toch nog wel kon lachen als de honden weer bezig waren, maar toch waren er ook sommige opmerkingen van lucia waar ik toch niet om kon lachen en dan vitte ik op haar terwijl er niks kwaads mee bedoeld was. Maar lucia is niet altijd slecht voor me geweest, ze was en is ook nog steeds behulpzaam met bepaalde dingen, en daar geef ik haar niet genoeg waardering voor maar dat wil ik nu bij deze wel even zeggen, dank je wel Lucia voor alles waar je me nu mee helpt. Maar zoals ik al zei we hebben ook heel veel kunnen lachen in de eerste 2 jaar, toen werd mijn depressie erger waardoor het laatste jaar heel erg stroef liep. Ik vond een reden om op alles te vitten omdat ik dacht dat iedereen tegen me was ook Lucia, maar nu zie ik in dat het door mijn eigen troebele inzicht en mijn depressie allemaal veel erger maakte dan het eigenlijk was. En daar heb ik haar heel veel pijn mee gedaan, ze wou alleen het beste voor me en dat het goed ging met mij en dat ik gauw weer de oude zou worden waar ze verliefd op was geworden en dat had ik niet door. Maar dat even terzijde ik ben geen heilig boontje geweest tegen lucia en daar heb ik wel spijt van ik bsef nu wat ik verkeerd heb gedaan en ik hoop dat ik de lessen die ik hiermee geleerd heb, mijn relatie met christine tot een goed geheel kan maken en ik heb nog steeds gevoelens voor lucia, maar gewoon als vrienden, ze heeft altijd een speciale plek in mijn hart.

Psychische problemen deel 3

Deze week donderdag alweer mijn laatste dag bij GGZ, ik wordt weer vrijgelaten haha.
maar even zonder dollen, het is wel met een beetje dubbel gevoel dat je weggaat, je hebt toch in de 8 weken dat je daar zit, een bepaalde regelmaat aan je dag gehad om 09:15 moest je daar wezen om 1045 weer naar die therapie, en ik weet dat ik nog iet ben helemaal, maar als ik kijk hoe ik 8 weken geleden bij GGZ binnenkwam met suïcidale gedachten en het idee dat het me niet zou lukken en dat alles toch geen zin had, en als ik kijk hoe ver ik nu gevorderd ben, en hoe sterk ik geworden ben, besef ik dat ik het wel kan en dat ik wel een reden heb om door te gaan. Maar het was verdomde moeilijk in het begin, en dan heb je ook nog mensen zien komen en gaan en die gingen vaak eerder weg als jij en dan denk je weer even, "het gaat me niet lukken" en dan kost het moed en energie om toch door te zetten en gewoon je best te blijven doen.
Ik kom straks in het ambulante hulp terecht en daar ga ik ook gewoon mijn best weer voor doen, want ik wil weer de oude worden die ik was, maar dan sterker dan ik was en nu niet bang om nee te zeggen.
Ik heb ook een aantal lieve vrienden overgehouden aan mijn tijd bij het GGZ en ik wil ze allemaal bedanken dat ze er voor mij waren en ik ben ook blij dat ik er ook voor hun kan zijn als ze me nodig hebben,mede doordat ik door de groep heel warm ben ontvangen en goed opgenomen, is het me gelukt om toch door te zetten, want je ziet aan hun dat het WEL mogelijk is om weer uit die put te klimmen en nu een hele nieuwe start maken en zorgen dat in de toekomst de tekenen door de mensen om je heen worden opgevangen en dat er dan, indien nodig tijdig ingegrepen kan worden, want ik wil er alles aan doen om het te voorkomen, omdat het gewoon, een lange, eenzame weg is naar je herstel. Ik denk nu ook nog regelmatig aan de woorden van een van die goede vriendinnen die zei ooit tegen mij "jij komt er wel, wij zijn vechters jij en ik" en als ik kijk naar hoe ver ik ben gekomen in 8 weken, heeft ze gelijk gehad, ik kan het ook wel en ik ben ook een vechter alleen jammer dat ik dat even een tijd vergeten was. En dat ik door alle depressieve gedachten niet zag dat er mensen om me heen waren die wel de signalen hadden opgepikt,maar waar ik niet naar luisterde en het allemaal wegwuifde. Ik neem met gemengde gevoelens afscheid van Dagbehandeling GGZ ook omdat het toch 8 weken lang een veilige thuishaven is geweest, ergens waar je structuur had en toch nog veilig zat dat niks je kon deren, en ik wist ook dat het tijdelijk was, maar toch.....Ik wil alle verpleegkundigen, therapeuten en vooral de vele vrienden die ik daar heb leren kennen voor de goede zorgen en de juiste hulp en ik zal contact houden met allen die me hebben bijgestaan door de moeilijke periodes en die er even een arm om me heen legden als ik het niet meer zag zitten Dank jullie wel

psychische problemen deel 2

vandaag kreeg ik een noodkreet van een hele goede vriendin van mij met wie ik bij het ggz heb gezeten, tis een schat van een vrouw en die trok het even niet meer en dan is het goed dat je onderweg toch nog speciale mensen tegenkomt die je wel kunnen helpen en je vaak ook wel begrijpen, want herstellen van een depressie of andere psychische stoornis is vaak een lange, moeilijke eenzame weg. En als je dan aan mensen om je heen vertelt wat er aan de hand is dan krijg je elke keer te horen:"we hebben niks aan je gemerkt" en "je was altijd sterk" maar vandaag is dus gebleken dat wij, mensen die in een depressie geraken, erop vertrouwen dat mensen om ons heen toch nog bepaalde signalen op hadden gepikt en ons wat eerder hulp hadden aangeboden,want als je eenmaal in die diepe put zit, lijkt het wel alsof het allemaal niet gaat lukken en je vraagt je wel af of je er ooit wel uitkomt, maar met de juiste steun van mensen die om je heen zijn en die van je houden red je het wel, maar het is een verdomd zware, moeilijke weg die je moet bewandelen.
En het is niet altijd makkelijk voor je partner, ik spreek uit ervaring want mijn depressie en alles wat daarbij kwam kijken hebben me uiteindelijk mij mijn relatie gekost en dan was het nog moeilijker om erin te geloven dat het allemaal wel goed zou komen, maar dan ontmoet je een aantal bijzondere mensen bij het GGZ waar je voor dagbehandeling zit en die zijn er ook voor je als je ze even nodig hebt, en een van die vrienden vroeg mij vanmorgen om een luisterend oor en omdat je toch sommige dingen hetzelfde hebben ervaren, kun je haar helpen maar ook doordat ik met hun kon praten over bepaalde dingen en we bijna hetzelfde hadden meegemaakt, heb ik toch de moed verzameld om door te gaan en nu 8 weken later, ben ik zodanig hersteld dat ik nu op poli-klinisch basis mijn behandeling verder kan voortzetten en verder mijn weg kan vinden in de maatschappij en nu alles maar weer oppakken en verder gaan. En blijven vechten en niet te snel willen gaan, eerst baby stapjes en dan voorzichtig aan aan steeds meer doen en niet meteen verwachten dat je op 100% weer kan werken, dat gaat niet. Mensen die in een depressie raken, zijn vaak in het verleden bezig geweest met alles voor anderen te doen en daarbij hunzelf te vergeten onderweg en dat moeten wij terugvinden, onszelf en dat is vaak zwaarder dan de depressie!. Je hebt het al zo lang zo gedaan dat je vaak niet beter weet en dat het voor jou allemaal normaal lijkt, en dat is juist het probleem, anderen helpen is een goede eigenschap, maar je moet ook rekening houden met jezelf ook en zorgen dat je voor jezelf zorgt, want als je zelf goed voor jezelf zorgt, kun je ook beter voor anderen zorgen en het is ook goed voor je relatie, dat je even de ruimte krijgt om weer de oude te worden.
Maar zoals ik in mijn vorige artikel vermelde je bent NIET gek als je WEL bij de GGZ loopt, maar je bent juist gek als je het NIET doet en gewoon door blijft modderen als je hulp nodig hebt als het allemaal teveel wordt.

psychische problemen

vandaag de dag, als mensen niet aan jou kunnen zien dat je ziek bent, hebben ze er vaak geen begrip voor, ikzelf ben vorig jaar gediagnosticeerd als zijnde overspannen/depressief en dat is ook vaak aan mezelf te verwijten, omdat ik al de tijd had volgehouden dat het wel ging en dat ik het wel zou redden, maar uiteindelijk bleek dat niet het geval te zijn, mijn toenmalige vriendin zei tegen mij "je moet ook hulp zoeken" maar ik heb iedere keer de boot afgehouden omdat ik ervan overtuigd was dat ik niets mankeerde, ik had wel regelmatige sessies met diverse hulpverleners en psychologen, maar niets leek te helpen en toen ik tot 2x toe over zelfmoord dacht, omdat ik vond dat ik niks waard was en niemand er voor me was, toen heeft mijn toenmalige vriendin zelf de psycholoog aangeschreven en dit ook kenbaar gemaakt en zij kwam met een voorstel om me te laten opnemen in de dagbehandeling van het GGZ, nou moet ik eerlijk bekennen had ik toch wel een bepaalde vooroordeel over de mensen die daar zouden zitten ,ik had echt een beeld in mijn hoofd van gekken, of mensen die de hele dag in zichzelf praatten enz. Maar toen ik daar voor het eerst kwam merkte ik dat het helemaal geen gekken zijn, of mensen die de hele dag in zichzelf praatten, maar het waren gewone mensen net zoals ik die het even niet aankonden en er zijn ook zat andere mensen die hetzelfde probleem hebben, maar het verschil tussen die mensen en de mensen bij het GGZ is dat de mensen die bij het GGZ zitten hebben erkend en toegegeven dat ze hulp nodig hebben en die hebben ook de stap genomen om hulp te vinden. Helaas heeft mijn vriendin twee weken nadat ik de therapie was begonnen een punt achter de relatie gezet, in het begin was ik daar boos over en verdrietig, maar achteraf als ik er nu naar kijk en zoals je ook wordt geconfronteerd met situaties tijdens therapie, kan ik haar best wel begrijpen dat ze dat heeft gedaan, want ik kan niet anders zeggen dan dat ik echt wel onmogelijk ben geweest vaak en ze zei toen dat ze "het uit liefde, deed" daar geloofde ik niet in op dat moment, maar nu zie ik dat wel als zodanig, ze kon niet langer aanzien hoe ik nog verder naar de kloten ging,en dat is echt een daad die uit liefde was gedaan.
Ik heb ook tijdens de eerste weken ook heel wat tranen laten vloeien, en dat is juist goed, wij "stoere mannen" mogen ook weleens verdriet hebben en we mogen ook weleens huilen, dat wil niet zeggen dat we slap zijn of zo, maar dat is eigenlijk een schreeuw om hulp en juist als we die negeren dan slaat de verdriet naar binnen en raak je in een depressie.
Juist door de kracht van de groep waar ik in terecht kwam, ben ik toch nog sterker geworden en weet ik nu eindelijk waar mijn probleem ligt, op welk vlak, en ik ga jullie niet vervelen met de technische termen, maar ik wil gewoon hiermee zeggen dat als je in een dip zit of vaak prikkelbaar bent of een heel kort lontje hebt, wacht dan niet langer maar zerken je probleem, dat is de eerste stap om het op te lossen en mensen als je bij het GGZ terecht komt, ben je juist NIET gek, je bent pas gek aks je het NIET doet

amstel radler

Zo! nu eerst een Amstel radler, haha. Dat is lekker joh,
na een paar dagen rustig te zijn geweest dacht ik laat ik maar een nieuwe post maken.
Was gisteren gezellig in het ketelhuis met darten en ben toch nog 2e geworden ondanks het afwezig zijn van mijn koppelmaatje en steun die trouwens behoorlijk ziek was maar toch nog goed gespeeld en ook goed uitgegooid.
Ik loop bij het ggz momenteel voor behandeling van depressie en andere klachten, maar dat vertel je niet zomaar, want dan krijg je toch een stempel opgedrukt tegenwoordig als je kind een beetje druk is en niet wilt luisteren dan is het al gauw, oh ze voeden hem zeker niet goed op, maar het kan ook zijn dat je kind ADHD heeft of een andere aandoening, maar omdat er van buiten niks te zien is zijn mensen al gauw met het opplakken van een stempel en probeer daar dan maar eens vanaf te komen!!.
Maar niet alleen in dis zin is het moeilijk om er vanaf te komen, maar ook met andere situaties zoals een echtscheiding bijvoorbeeld,jullie gaan uit elkaar en je partner is behoorlijk pissed-off, en dan gaat zij/hij allerlei dingen rondstrooien in je woonplaats en in plaats van dat mensen naar 2 kanten van het verhaal luisteren, nemen ze het van die ene partner aan want tenslotte heeft hij/zij toch de persoon alleen gelaten en is er vandoor gegaan, maar om te kijken wat de achterliggende oorzaak is, dat interesseert mensen gewoon niet soms en soms gaan de mensen meedoen met het uitschelden en zwartmaken van die persoon, met telkens weer een stukje bij verzonnen, of ze doen het over zijn/haar nieuwe partner, mensen zijn gewoon soms zo naïef, of gewoon stom dat ze niet naar 2 kanten willen luisteren.
En datzelfde geldt voor depressie, omdat het van buiten niet te zien is wordt er vaak gezegd dat je je niet moet aanstellen en kop op joh, komt wel goed, maar ze moeten het ze;lf een keertje eens meemaken dan weten ze hoe het is. Gelukkig ben ik een beetje op het goede pad alweer en daar ben ik blij om, heb ook gezien dat een aantal lotgenoten toch zodanig hersteld zijn dat ze naar de volgende therapie kunnen, of hun plaats weer in de maatschappij kunnen innemen en dat helpt me als ik weet dat het allemaal wel goed kan komen en dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar we gaan ervoor!!