psychische problemen deel 2

vandaag kreeg ik een noodkreet van een hele goede vriendin van mij met wie ik bij het ggz heb gezeten, tis een schat van een vrouw en die trok het even niet meer en dan is het goed dat je onderweg toch nog speciale mensen tegenkomt die je wel kunnen helpen en je vaak ook wel begrijpen, want herstellen van een depressie of andere psychische stoornis is vaak een lange, moeilijke eenzame weg. En als je dan aan mensen om je heen vertelt wat er aan de hand is dan krijg je elke keer te horen:"we hebben niks aan je gemerkt" en "je was altijd sterk" maar vandaag is dus gebleken dat wij, mensen die in een depressie geraken, erop vertrouwen dat mensen om ons heen toch nog bepaalde signalen op hadden gepikt en ons wat eerder hulp hadden aangeboden,want als je eenmaal in die diepe put zit, lijkt het wel alsof het allemaal niet gaat lukken en je vraagt je wel af of je er ooit wel uitkomt, maar met de juiste steun van mensen die om je heen zijn en die van je houden red je het wel, maar het is een verdomd zware, moeilijke weg die je moet bewandelen.
En het is niet altijd makkelijk voor je partner, ik spreek uit ervaring want mijn depressie en alles wat daarbij kwam kijken hebben me uiteindelijk mij mijn relatie gekost en dan was het nog moeilijker om erin te geloven dat het allemaal wel goed zou komen, maar dan ontmoet je een aantal bijzondere mensen bij het GGZ waar je voor dagbehandeling zit en die zijn er ook voor je als je ze even nodig hebt, en een van die vrienden vroeg mij vanmorgen om een luisterend oor en omdat je toch sommige dingen hetzelfde hebben ervaren, kun je haar helpen maar ook doordat ik met hun kon praten over bepaalde dingen en we bijna hetzelfde hadden meegemaakt, heb ik toch de moed verzameld om door te gaan en nu 8 weken later, ben ik zodanig hersteld dat ik nu op poli-klinisch basis mijn behandeling verder kan voortzetten en verder mijn weg kan vinden in de maatschappij en nu alles maar weer oppakken en verder gaan. En blijven vechten en niet te snel willen gaan, eerst baby stapjes en dan voorzichtig aan aan steeds meer doen en niet meteen verwachten dat je op 100% weer kan werken, dat gaat niet. Mensen die in een depressie raken, zijn vaak in het verleden bezig geweest met alles voor anderen te doen en daarbij hunzelf te vergeten onderweg en dat moeten wij terugvinden, onszelf en dat is vaak zwaarder dan de depressie!. Je hebt het al zo lang zo gedaan dat je vaak niet beter weet en dat het voor jou allemaal normaal lijkt, en dat is juist het probleem, anderen helpen is een goede eigenschap, maar je moet ook rekening houden met jezelf ook en zorgen dat je voor jezelf zorgt, want als je zelf goed voor jezelf zorgt, kun je ook beter voor anderen zorgen en het is ook goed voor je relatie, dat je even de ruimte krijgt om weer de oude te worden.
Maar zoals ik in mijn vorige artikel vermelde je bent NIET gek als je WEL bij de GGZ loopt, maar je bent juist gek als je het NIET doet en gewoon door blijft modderen als je hulp nodig hebt als het allemaal teveel wordt.