het verleden is gebeurd

dag allemaal,

Weer een keertje een nieuwe post van mij, ik heb vandaag bij het nalezen van deze blog toch besloten om een aantal post's te verwijderen, die waren niet erg aardig tegen mensen en dat vond ik niet kunnen. Het is allemaal gebeurd en daar kunnen we niks aan veranderen, ik weet nu ook dat toen ik die post's schreef ik niet helemaal helder en bij de tijd was en was verblind door boosheid en teveel emoties en ik dacht toen niet rationeel na.
Ik weet ook dat ik behoorlijk moeilijk ben geweest tijdens mijn ziekte, en zelfs nu soms ook nog moeilijk, ik heb nog steeds moeite soms om dingen te relationeren, en dat is niet goed praten of een vrijbrief om mensen te kwetsen, dat weet ik, en daarom ga ik door met mijn CGT therapie in de hoop dat ik uiteindelijk de negatieve gedachten kan omzetten naar normale gedachten en niet meteen alles zwart in zie. Ik weet ook dat ik tijdens mijn depressie heel veel mensen pijn heb gedaan, ook de vrouw waar ik nog steeds van hou door een aantal dingen te zeggen tegen haar en ook dat was een van de oorzaken waarom ik een aantal post's heb verwijderd, die schilderden haar af als zijnde slecht vrouw en dat was inderdaad geschreven tijdens mijn irrationele,boze bui. Ik weet dat ik het niet terug kan draaien, ook niet door ze te verwijderen, maar ik kan wel hier en nu zeggen dat de vrouw van wie ik nog steeds hou, helemaal niet zo slecht is zoals ik haar beschrijf in die post's. Het was/is een hele lieve vrouw, die niet kon toezien hoe de man waar zij van hield helemaal naar de kloten ging en het was ook tegelijk een gevoel van machteloosheid van haar kant omdat zij me wel wilde helpen, maar me op dat moment niet kon bereiken en dan kan ik wel begrijpen dat ze het niet aan kan zien dat ik naar de klote ging. Als ik mijn rechterarm zou moeten geven om jet allemaal ongedaan te maken, zou ik het zo doen,ik heb in de laatste jaar van onze relatie haar zo vaak gekwetst met irrationele beschuldigingen, en beschuldigingen die totaal ongegrond waren en ook nog eens hartstikke stom waren, een relatie was voor haar heilig en ik wist dat ze niet met een ander ging, maar door de depressie en de paranoïa die ik toen had, heb ik me van alles in mijn hoofd gehaald en dan draafde ik weer eens door en maakte mezelf gek en op een gegeven moment, als je dat vaak genoeg tegen jezelf zegt, dan ga je het nog geloven ook, terwijl je toch diep van binnen weet dat het niet zo is, maar de negativiteit overheerst altijd en daardoor verlies je de realiteit uit het oog, als ik ook maar eerder naar haar had geluisterd en niet wegwuiven met "niks aan de hand" of "je begrijpt me niet" enz. Want als ik zo na denk begreep ze mij wel,maar omdat ik niks wilde aannemen voelde zij zich machteloos en daarom heeft ze het toen uitgemaakt, omdat zij er zelf ook aan onderdoor ging omdat de man waar ze van hield uit haar handen wegglipte en ik was op dat moment voor niemand onbereikbaar en vooral niet voor haar , omdat ik zo'n negatieve muurtje om me heen had opgebouwd, dat ik leefde in mijn eigen negatieve wereld, de hele wereld was tegen mij en vooral de vrouw van wie ik hield en nog steeds hou. En doordat ik mijn greep op de realiteit verloor, heb ik me echt als een hufter gedragen vooral tegen haar en juist daardoor heb ik haar van me weggeduwd waardoor ik nog meer in de put raakte, omdat zij haar gevoelens uitzette, zodat mijn opmerkingen haar niet meer konden kwetsen. Maar toch kwam het elke keer hard aan, wat ik allemaal bedacht en dan kan ik begrijpen dat ze op een gegeven moment er een punt achter zette. En dat heb ik haar altijd kwalijk genomen, dat ze van me af wou maar eigenlijk is het gewoon mijn eigen schuld geweest, ik heb het zelf veroorzaakt.