psychische problemen

vandaag de dag, als mensen niet aan jou kunnen zien dat je ziek bent, hebben ze er vaak geen begrip voor, ikzelf ben vorig jaar gediagnosticeerd als zijnde overspannen/depressief en dat is ook vaak aan mezelf te verwijten, omdat ik al de tijd had volgehouden dat het wel ging en dat ik het wel zou redden, maar uiteindelijk bleek dat niet het geval te zijn, mijn toenmalige vriendin zei tegen mij "je moet ook hulp zoeken" maar ik heb iedere keer de boot afgehouden omdat ik ervan overtuigd was dat ik niets mankeerde, ik had wel regelmatige sessies met diverse hulpverleners en psychologen, maar niets leek te helpen en toen ik tot 2x toe over zelfmoord dacht, omdat ik vond dat ik niks waard was en niemand er voor me was, toen heeft mijn toenmalige vriendin zelf de psycholoog aangeschreven en dit ook kenbaar gemaakt en zij kwam met een voorstel om me te laten opnemen in de dagbehandeling van het GGZ, nou moet ik eerlijk bekennen had ik toch wel een bepaalde vooroordeel over de mensen die daar zouden zitten ,ik had echt een beeld in mijn hoofd van gekken, of mensen die de hele dag in zichzelf praatten enz. Maar toen ik daar voor het eerst kwam merkte ik dat het helemaal geen gekken zijn, of mensen die de hele dag in zichzelf praatten, maar het waren gewone mensen net zoals ik die het even niet aankonden en er zijn ook zat andere mensen die hetzelfde probleem hebben, maar het verschil tussen die mensen en de mensen bij het GGZ is dat de mensen die bij het GGZ zitten hebben erkend en toegegeven dat ze hulp nodig hebben en die hebben ook de stap genomen om hulp te vinden. Helaas heeft mijn vriendin twee weken nadat ik de therapie was begonnen een punt achter de relatie gezet, in het begin was ik daar boos over en verdrietig, maar achteraf als ik er nu naar kijk en zoals je ook wordt geconfronteerd met situaties tijdens therapie, kan ik haar best wel begrijpen dat ze dat heeft gedaan, want ik kan niet anders zeggen dan dat ik echt wel onmogelijk ben geweest vaak en ze zei toen dat ze "het uit liefde, deed" daar geloofde ik niet in op dat moment, maar nu zie ik dat wel als zodanig, ze kon niet langer aanzien hoe ik nog verder naar de kloten ging,en dat is echt een daad die uit liefde was gedaan.
Ik heb ook tijdens de eerste weken ook heel wat tranen laten vloeien, en dat is juist goed, wij "stoere mannen" mogen ook weleens verdriet hebben en we mogen ook weleens huilen, dat wil niet zeggen dat we slap zijn of zo, maar dat is eigenlijk een schreeuw om hulp en juist als we die negeren dan slaat de verdriet naar binnen en raak je in een depressie.
Juist door de kracht van de groep waar ik in terecht kwam, ben ik toch nog sterker geworden en weet ik nu eindelijk waar mijn probleem ligt, op welk vlak, en ik ga jullie niet vervelen met de technische termen, maar ik wil gewoon hiermee zeggen dat als je in een dip zit of vaak prikkelbaar bent of een heel kort lontje hebt, wacht dan niet langer maar zerken je probleem, dat is de eerste stap om het op te lossen en mensen als je bij het GGZ terecht komt, ben je juist NIET gek, je bent pas gek aks je het NIET doet