Deze week donderdag alweer mijn laatste dag bij GGZ, ik wordt weer vrijgelaten haha.
maar even zonder dollen, het is wel met een beetje dubbel gevoel dat je weggaat, je hebt toch in de 8 weken dat je daar zit, een bepaalde regelmaat aan je dag gehad om 09:15 moest je daar wezen om 1045 weer naar die therapie, en ik weet dat ik nog iet ben helemaal, maar als ik kijk hoe ik 8 weken geleden bij GGZ binnenkwam met suïcidale gedachten en het idee dat het me niet zou lukken en dat alles toch geen zin had, en als ik kijk hoe ver ik nu gevorderd ben, en hoe sterk ik geworden ben, besef ik dat ik het wel kan en dat ik wel een reden heb om door te gaan. Maar het was verdomde moeilijk in het begin, en dan heb je ook nog mensen zien komen en gaan en die gingen vaak eerder weg als jij en dan denk je weer even, "het gaat me niet lukken" en dan kost het moed en energie om toch door te zetten en gewoon je best te blijven doen.
Ik kom straks in het ambulante hulp terecht en daar ga ik ook gewoon mijn best weer voor doen, want ik wil weer de oude worden die ik was, maar dan sterker dan ik was en nu niet bang om nee te zeggen.
Ik heb ook een aantal lieve vrienden overgehouden aan mijn tijd bij het GGZ en ik wil ze allemaal bedanken dat ze er voor mij waren en ik ben ook blij dat ik er ook voor hun kan zijn als ze me nodig hebben,mede doordat ik door de groep heel warm ben ontvangen en goed opgenomen, is het me gelukt om toch door te zetten, want je ziet aan hun dat het WEL mogelijk is om weer uit die put te klimmen en nu een hele nieuwe start maken en zorgen dat in de toekomst de tekenen door de mensen om je heen worden opgevangen en dat er dan, indien nodig tijdig ingegrepen kan worden, want ik wil er alles aan doen om het te voorkomen, omdat het gewoon, een lange, eenzame weg is naar je herstel. Ik denk nu ook nog regelmatig aan de woorden van een van die goede vriendinnen die zei ooit tegen mij "jij komt er wel, wij zijn vechters jij en ik" en als ik kijk naar hoe ver ik ben gekomen in 8 weken, heeft ze gelijk gehad, ik kan het ook wel en ik ben ook een vechter alleen jammer dat ik dat even een tijd vergeten was. En dat ik door alle depressieve gedachten niet zag dat er mensen om me heen waren die wel de signalen hadden opgepikt,maar waar ik niet naar luisterde en het allemaal wegwuifde. Ik neem met gemengde gevoelens afscheid van Dagbehandeling GGZ ook omdat het toch 8 weken lang een veilige thuishaven is geweest, ergens waar je structuur had en toch nog veilig zat dat niks je kon deren, en ik wist ook dat het tijdelijk was, maar toch.....Ik wil alle verpleegkundigen, therapeuten en vooral de vele vrienden die ik daar heb leren kennen voor de goede zorgen en de juiste hulp en ik zal contact houden met allen die me hebben bijgestaan door de moeilijke periodes en die er even een arm om me heen legden als ik het niet meer zag zitten Dank jullie wel
No comments:
Post a Comment