Boos zijn lost niks op

Ik ben in de laatste posts niet helemaal aardig geweest, waarbij mijn ex-vriendin afgeschilderd werd als een bitch, maar omdat eerlijk het langste duurt,moet ik zeggen dat het niet altijd ellende was tussen ons we hebben 2 hele mooie jaren gehad, alleen het laatste jaar was het niet zo geweldig, maar dat kwam ook door mijn depressie en als ik nu kijk naar het "signaleringsplan" die ik heb moeten opstellen bij het GGZ dan zie ik dat ik toen bijna in het rode gebied zat en daardoor dus niet alles helder meer zag en kon opvatten. En de dingen die Lucia toen deed uit goede bedoelingen, vatte ik bijna altijd verkeerd op en daardoor kwam er meer stress op de relatie te staan en daardoor werd zij ook steeds zieker, gedeeltelijk door stress van mij maar ook door andere factoren. We hebben ook wel goede tijden gehad, elke keer dat we naar het bos gingen, waren we gelukkig en we konden om dingen lachen en ik merkte op het laatst dat ook als het slecht ging ik toch nog wel kon lachen als de honden weer bezig waren, maar toch waren er ook sommige opmerkingen van lucia waar ik toch niet om kon lachen en dan vitte ik op haar terwijl er niks kwaads mee bedoeld was. Maar lucia is niet altijd slecht voor me geweest, ze was en is ook nog steeds behulpzaam met bepaalde dingen, en daar geef ik haar niet genoeg waardering voor maar dat wil ik nu bij deze wel even zeggen, dank je wel Lucia voor alles waar je me nu mee helpt. Maar zoals ik al zei we hebben ook heel veel kunnen lachen in de eerste 2 jaar, toen werd mijn depressie erger waardoor het laatste jaar heel erg stroef liep. Ik vond een reden om op alles te vitten omdat ik dacht dat iedereen tegen me was ook Lucia, maar nu zie ik in dat het door mijn eigen troebele inzicht en mijn depressie allemaal veel erger maakte dan het eigenlijk was. En daar heb ik haar heel veel pijn mee gedaan, ze wou alleen het beste voor me en dat het goed ging met mij en dat ik gauw weer de oude zou worden waar ze verliefd op was geworden en dat had ik niet door. Maar dat even terzijde ik ben geen heilig boontje geweest tegen lucia en daar heb ik wel spijt van ik bsef nu wat ik verkeerd heb gedaan en ik hoop dat ik de lessen die ik hiermee geleerd heb, mijn relatie met christine tot een goed geheel kan maken en ik heb nog steeds gevoelens voor lucia, maar gewoon als vrienden, ze heeft altijd een speciale plek in mijn hart.

Psychische problemen deel 3

Deze week donderdag alweer mijn laatste dag bij GGZ, ik wordt weer vrijgelaten haha.
maar even zonder dollen, het is wel met een beetje dubbel gevoel dat je weggaat, je hebt toch in de 8 weken dat je daar zit, een bepaalde regelmaat aan je dag gehad om 09:15 moest je daar wezen om 1045 weer naar die therapie, en ik weet dat ik nog iet ben helemaal, maar als ik kijk hoe ik 8 weken geleden bij GGZ binnenkwam met suïcidale gedachten en het idee dat het me niet zou lukken en dat alles toch geen zin had, en als ik kijk hoe ver ik nu gevorderd ben, en hoe sterk ik geworden ben, besef ik dat ik het wel kan en dat ik wel een reden heb om door te gaan. Maar het was verdomde moeilijk in het begin, en dan heb je ook nog mensen zien komen en gaan en die gingen vaak eerder weg als jij en dan denk je weer even, "het gaat me niet lukken" en dan kost het moed en energie om toch door te zetten en gewoon je best te blijven doen.
Ik kom straks in het ambulante hulp terecht en daar ga ik ook gewoon mijn best weer voor doen, want ik wil weer de oude worden die ik was, maar dan sterker dan ik was en nu niet bang om nee te zeggen.
Ik heb ook een aantal lieve vrienden overgehouden aan mijn tijd bij het GGZ en ik wil ze allemaal bedanken dat ze er voor mij waren en ik ben ook blij dat ik er ook voor hun kan zijn als ze me nodig hebben,mede doordat ik door de groep heel warm ben ontvangen en goed opgenomen, is het me gelukt om toch door te zetten, want je ziet aan hun dat het WEL mogelijk is om weer uit die put te klimmen en nu een hele nieuwe start maken en zorgen dat in de toekomst de tekenen door de mensen om je heen worden opgevangen en dat er dan, indien nodig tijdig ingegrepen kan worden, want ik wil er alles aan doen om het te voorkomen, omdat het gewoon, een lange, eenzame weg is naar je herstel. Ik denk nu ook nog regelmatig aan de woorden van een van die goede vriendinnen die zei ooit tegen mij "jij komt er wel, wij zijn vechters jij en ik" en als ik kijk naar hoe ver ik ben gekomen in 8 weken, heeft ze gelijk gehad, ik kan het ook wel en ik ben ook een vechter alleen jammer dat ik dat even een tijd vergeten was. En dat ik door alle depressieve gedachten niet zag dat er mensen om me heen waren die wel de signalen hadden opgepikt,maar waar ik niet naar luisterde en het allemaal wegwuifde. Ik neem met gemengde gevoelens afscheid van Dagbehandeling GGZ ook omdat het toch 8 weken lang een veilige thuishaven is geweest, ergens waar je structuur had en toch nog veilig zat dat niks je kon deren, en ik wist ook dat het tijdelijk was, maar toch.....Ik wil alle verpleegkundigen, therapeuten en vooral de vele vrienden die ik daar heb leren kennen voor de goede zorgen en de juiste hulp en ik zal contact houden met allen die me hebben bijgestaan door de moeilijke periodes en die er even een arm om me heen legden als ik het niet meer zag zitten Dank jullie wel

psychische problemen deel 2

vandaag kreeg ik een noodkreet van een hele goede vriendin van mij met wie ik bij het ggz heb gezeten, tis een schat van een vrouw en die trok het even niet meer en dan is het goed dat je onderweg toch nog speciale mensen tegenkomt die je wel kunnen helpen en je vaak ook wel begrijpen, want herstellen van een depressie of andere psychische stoornis is vaak een lange, moeilijke eenzame weg. En als je dan aan mensen om je heen vertelt wat er aan de hand is dan krijg je elke keer te horen:"we hebben niks aan je gemerkt" en "je was altijd sterk" maar vandaag is dus gebleken dat wij, mensen die in een depressie geraken, erop vertrouwen dat mensen om ons heen toch nog bepaalde signalen op hadden gepikt en ons wat eerder hulp hadden aangeboden,want als je eenmaal in die diepe put zit, lijkt het wel alsof het allemaal niet gaat lukken en je vraagt je wel af of je er ooit wel uitkomt, maar met de juiste steun van mensen die om je heen zijn en die van je houden red je het wel, maar het is een verdomd zware, moeilijke weg die je moet bewandelen.
En het is niet altijd makkelijk voor je partner, ik spreek uit ervaring want mijn depressie en alles wat daarbij kwam kijken hebben me uiteindelijk mij mijn relatie gekost en dan was het nog moeilijker om erin te geloven dat het allemaal wel goed zou komen, maar dan ontmoet je een aantal bijzondere mensen bij het GGZ waar je voor dagbehandeling zit en die zijn er ook voor je als je ze even nodig hebt, en een van die vrienden vroeg mij vanmorgen om een luisterend oor en omdat je toch sommige dingen hetzelfde hebben ervaren, kun je haar helpen maar ook doordat ik met hun kon praten over bepaalde dingen en we bijna hetzelfde hadden meegemaakt, heb ik toch de moed verzameld om door te gaan en nu 8 weken later, ben ik zodanig hersteld dat ik nu op poli-klinisch basis mijn behandeling verder kan voortzetten en verder mijn weg kan vinden in de maatschappij en nu alles maar weer oppakken en verder gaan. En blijven vechten en niet te snel willen gaan, eerst baby stapjes en dan voorzichtig aan aan steeds meer doen en niet meteen verwachten dat je op 100% weer kan werken, dat gaat niet. Mensen die in een depressie raken, zijn vaak in het verleden bezig geweest met alles voor anderen te doen en daarbij hunzelf te vergeten onderweg en dat moeten wij terugvinden, onszelf en dat is vaak zwaarder dan de depressie!. Je hebt het al zo lang zo gedaan dat je vaak niet beter weet en dat het voor jou allemaal normaal lijkt, en dat is juist het probleem, anderen helpen is een goede eigenschap, maar je moet ook rekening houden met jezelf ook en zorgen dat je voor jezelf zorgt, want als je zelf goed voor jezelf zorgt, kun je ook beter voor anderen zorgen en het is ook goed voor je relatie, dat je even de ruimte krijgt om weer de oude te worden.
Maar zoals ik in mijn vorige artikel vermelde je bent NIET gek als je WEL bij de GGZ loopt, maar je bent juist gek als je het NIET doet en gewoon door blijft modderen als je hulp nodig hebt als het allemaal teveel wordt.